Vanmorgen ben ik wezen hardlopen. Nee, dat is niet bepaald een van de boeiendste openingszinnen.
Hardlopers hebben meestal niets meer te melden dan tijden, temperaturen of hoe endorfinehigh ze zijn. Over het hardlopen dan, ik zeg het er maar bij, want je wordt maar al te gauw verkeerd begrepen. Wel, mijn hardloopcarrière vertoont bijzonder weinig ontwikkeling, soms loop ik een beetje sneller, en dan zak ik weer terug, daar komt het zo’n beetje op neer.

heuptasje

Deze ochtend brak ik mijn rondje al na zo’n drie minuten af. Ik was weer eens, figuurlijk dan, tegen een van mijn zwakheden aangelopen; het moeilijk kunnen doorgronden van een aantal basiswetenswaardigheden van het leven.

In dit geval ging het om een heuptasje. Het voorwerp in kwestie had ik zo’n drie weken terug voor 75 cent uit een grabbelbak van de Blokker gehaald, omdat zijn voorganger na vijftien jaar letterlijk uit elkaar aan het vallen was. Eigenlijk is zo’n tasje niet handig tijdens het lopen, maar ik ben er nu eenmaal aan gehecht geraakt. Erin gaan een mobieltje -voor het geval ik ontvoerd of overreden wordt -, een miniflesje water – dat met deze temperaturen zelden aangesproken wordt en sowieso al alleen ná de finish, want onderweg kan ik geen afleiding gebruiken -, een mp3-speler – ook tegen de afleiding, in dit geval de onaangenaam lompe klappen van mijn schoenen onderweg -, huissleutels en  zakdoekjes – want het door de mond inademen en door de neus uit levert vreemd genoeg een constante snotstroom op, maar gezien mijn allergie voor afleiding snuit ik onderweg toch zonder doekje, maar meestal discreet.

in het stof

En wat was nu het probleem? Welke basics waren nu weer onoverkomelijk voor mij? De gespsluiting. Of liever gezegd de gespen waarmee de lengte van de gordel moeten worden gereguleerd. Al snel na de openingsstappen voelde ik het tasje langzaam wegzakken. Onderweg aansnoeren leek de oplossing, maar binnen de kortste keren hing het tasje weer op half elf. Bokkend en hoofdschuddend door de gruwelijke overdosis afleiding, besloot ik een doodzonde te begaan en te stoppen. Ik rukte de gordel vast en haalde hem weer los om en besefte ik al snel dat ik dit niet hier en nu ging snappen. Ik maakte gordel zo wijd mogelijk en gooide hem over een schouder. De te lange koptelefoondraad bleek nu in mijn voordeel en ik ging alsnog op pad. Maar nee,zo’n schuddende tas in mijn zij, die ik dan weer met mijn hand moest vasthouden, het was waardeloos. Ik moest weer in het stof bijten.

designer jogger

Ik begon nog wel met hardlopen maar via een route die even verderop het park uit leidde. Ik ging de hoek om en belandde midden in de flitslichten en cameracrews van de Amsterdam Fashion Week. Wellicht is dit het moment om te vertellen wat ik op zo’n looptochtje in het winterseizoen pleeg aan te trekken: een inmiddels flink uitgelubberde joggingbroek van de markt, ‘merk’ San Marino, een t-shirt met lange mouwen met daaronder een t-shirt met korte mouwen (dat zit altijd een beetje scheef, net als de eigenaar), mijn vorige paar hardloopschoenen, aangezien die vuil mogen worden van sneeuwblubber en dat ook zijn, soms een muts, maar vandaag niet, zodat mijn net-uit-bed-coupe goed uitkwam en dit alles afgetopt met een ongeschoren tronie. Het contrast met de modepopjes moet een avontuurlijke fotograaf het water uit de mond hebben doen lopen en ik vermoed dan ook dat ik binnenkort in diverse modetijdschriften (pardon: fashion magazines) aangetroffen kan worden.

kuiertempo

Aangekomen bij het einde van het park was ik het zat en mat me een kuiertempo aan door de Staatsliedenbuurt. Een kuiervriendelijke buurt waarin ik altijd weer aangenaam verrast word door de inventiviteit van de middenstand. Zo is daar in de Kemperstraat computerreparatiewinkel “Herstelpunt”. Fantastische naam en dat ik al die jaren naast het uithangbord met de naam en enige bejaarde computerparafernalia op de vensterbank geen herstelactiviteit heb waargenomen verhoogt mijn vreugde slechts. Verderop moet ook nog ergens gezondheidswinkel voor onverzekerden “De Witte Jas” zijn. Langs gereedschapsuitleen “De Blauwe Duim” lopend ga ik altijd even speciaal bij Magazijn “Sportief” kijken. Een winkel van sinkel die altijd wat aparts met zijn uitstalling doet. Deze keer heeft men in de etalage een sneeuweffect gecreëerd door met gulle hand verkruimeld piepschuim tussen de lampen, fietspompen, fluitketels, speelgoedauto’s, gieters en wat dies meer zij te strooien.

Even later ben ik weer thuis. Ik overhandig het heuptasje aan mijn geliefde. Zij laat zien hoe het moet. Ik snap het niet.